Het ongeluk

Zomer 2002 was warm daardoor was ik mijn vrije tijd veel op het water te vinden. Ook op 8-7-2002  was het mooi weer ik was vroeger gestopt met werken om te gaan bootje varen. Samen met vrienden gingen we naar het strandje in de Noorderkolk waar we altijd naartoe gingen. We waren met 2 boten en gingen met de band of kniebord achter de boot. Ik lande met de kniebord een x vrij hard op het strand we hadden er veel lol om ook met de band hadden we veel lol. Tot het laatste rondje......... Ik zou nog 1 rondje op de band gaan en daarna zouden we de spullen gaan opruimen en naar huis gaan. Het laatste rondje ging erg hard, ik liet de band dicht langs het strand gaan zodat ik daar er af kon springen en ik niet ver hoefde te zwemmen. Maar de band ging hard en niet langs het strand maar hij raakte het strand waardoor ik er af gelanceerd werd. Ik vloog een paar meter door de lucht en lande op mijn hoofd waardoor ik een salto maakte en in het water terecht kwam. Ik was in het water direct bij mijn bewustzijn en voelde direct dat het flink mis was. Ik kon niks meer bewegen. Mijn vrienden kwamen direct naar me toe en belde de ambulance die was er na ongeveer 6 minuten. Wat heel goed was geweest was dat ze me in het water op mijn plek lieten liggen zodat de breuk in mijn nek niet groter werd. Maar omdat ik op een moeilijk bereikbare plaats in het water lag kon het ambulance personeel mij niet uit het water krijgen. Daarom werdt brandweer ingeschakeld. Die waren er ook wel vrij vlot alleen moesten ze hun boot daar nog te water laten zodat ze mij daarmee opkonden halen. Het duurde vrij lang voordat ze de boot in water hadden en toen uiteindelijk de boot in het water lag lukte ze het niet om de motor te starten.

Pas 45 minuten na mijn lancering van de band lag in in de ambulance. Ondanks dat ik een thermopak aan had was mijn lichaamstemperatuur gezakt tot 32celsius. Dat was erg laag en daarom werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. In het ziekenhuis werd mijn lichaamstemperatuur langzaam weer omhoog gebracht en werd er eerst ct scan gemaakt en daarna een mri scan. Rond 1u lag ik op de intensive care, ik viel in slaap en werd om 7u wakker gemaakt. Ze vertelden mij toen dat mijn nek op de 6e en 7e nekwervel gebroken was en dat het nog niet duidelijk was in hoeverre mijn ruggenmerg beschadigd was. Om mijn nek te stabiliseren moest ik geopereerd worden. 5 dagen na mijn ongeval werd er in mijn nek een titanium plaatje geplaatst die kwam wervel 6 en 7 zodat die stabiel werden. Het was een zware operatie van 6 uur. Omdat ik een dikke gespierde nek had konden ze moeilijk bij de breuk komen om het plaatje te plaatsen daardoor kwamen de schroeven iets scheef te zitten maar dat kon geen kwaad. Ik werd daarna wakker uit de narcose maar omdat ik niet uit mezelf kon ademen had ik en luchttoevoerpijp in mijn keel. Bij het wakker worden beet ik uit reflex de slang dicht waardoor ik mijn luchttoevoer afkneep. Er werd en keg in mijn mond gedrukt en er werd geroepen dat ik niet moest bijten. vreselijk wakker worden was dat.... Na een dag kon ik weer op mezelf ademen en toen werd de pijp er pas uitgehaald. Ik was erg zwak geworden en liep een longontsteking op, mijn lichaamstemperatuur liep toen op naar 42celsius. Er zat veel slijm in mijn longen dat er voorzorgde dat ik moeilijk kon ademen. 1 nacht erna ging het bijna helemaal niet meer en werd er een slang naar binnengebracht om het slijm uit mijn longen te zuigen. Dat ging niet helemaal goed, de slang raakte iets waardoor mijn hart oversloeg. Ik viel even weg maar kwam gelukkig wel weer bij. De slijm was er niet uit maar het ademen ging wel iets beter. Er werd direct de volgende dag een radioactief onderzoek gedaan om te kijken waar het slijm zat. In beide longen zat onderineen dikke slijmlaag wat eruit gehaald moest worden. Dat werd de volgende dag gedaan, een slang met camera werd eerst door mijn neus naar binnen gebracht. Dat lukte niet en daarom moesten ze via mijn mond naar binnen. Zoiets wil je nooit meemaken ik was gewoon bij bewustzijn en kon al heel moeilijk ademen en toen ging er ook nog eens een slang naar binnen ik had even het idee dat ik dat niet ging overleven. Maar dat viel mee na ongeveer 15min was de slijm uit mijn longen en het ademen ging al direct een stuk makkelijker. Daarna ging het al snel weer vooruit, na 10 dagen op de intensive care te hebben gelegen ging ik naar een gewone afdeling er waren alleen geen lichaamfuncties terug gekomen. Ik kon amper mijn arm optillen en mijn handen kon ik helemaal niet bewegen. Het ging er aardig op lijken dat ik een complete dwarslaesie c6/c7 had. Ik was aardig stabiel en moest kiezen naar welk revalidatie centrum ik wou. Ik kon kiezen tussen Utrecht of Enschede omdat ik goede berichten over Enschede gehoord had heb ik besloten dat ik daarnaar toe wou. Er was daar vrij snel plaats voor mij en ik ging er 2-8-2002 naartoe 3 weken na mijn ongeval. Ik was erg bang toen ik daar naartoe ging, ik wist niet wat er ging gebeuren en hoe mijn leven er uit zou gaan zien. maar ik werd daar erg goed door mijn vrienden en familie gesteund en ben ze daar erg dankbaar voor, want dat gaf mij wel de kracht om te gaan vechten voor een nieuw leven. In het roessingh(Enschede) werd ik al snel in een rolstoel gehesen en kon daardoor beginnen met mijn revalidatie. De verzorging en therapeuten waren leuke mensen dus mijn verblijf daar was goed te doen en ik leerde ook andere revalidanten kennen sommige waren er nog slechter aan toe dan mij en daardoor ging ik beseffen dat het ook slechter met me af had kunnen lopen. Ik wou daarom nog harder knokken om zo ver als mogelijk er bovenop te komen.

Op een ochtend 3 maand na mijn ongeval zat ik op de w.c. en ik voelde mijn linker grote teen. Ik probeerde die te bewegen en dat lukte. Ik riep direct de verpleging en die haalde de arts erbij en die zag toen dat ik echt gecontroleerd mijn teen kon bewegen. Die veranderde toen dus mijn complete dwarslaesie naar een incomplete dwarslaesie. De therapeuten gingen daarom kijken of er niet meer functies terug kwamen. Langzaam kwamen er functies in mijn linkerbeen terug en daar werd mee getraind. Na 5maand kon ik weer op mijn benen staan wel met behulp van spasme maar omdat ik links aardig wat functies had kon ik me wel verplaatsen met een looprek. Mijn handen werden ook beter maar toch werden die getraind tot functiehand omdat mijn eigen functies niet sterk genoeg waren. 28-2-2003 werd ik ontslagen uit het revalidatie centrum en had ondertussen al een nieuwe woning in Zwolle die aangepast was. In het revalidatie centrum in Zwolle ging ik verder met dagtherapie omdat ik toen nog niet volledig uitgerevalideerd was. Via vrienden was ik in contact gekomen met een arts in het radbout in Nijmegen. Ik wou kijken of er nog meer mogelijk was daarom ben ik daarnaar toe gegaan om te kijken of hij nog nieuwe ideeën had. Na een onderzoek verwees hij mij naar het Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Daar hadden ze loopbandtherapie wat voor mij wel mogelijk was. Ik had dat in het roessingh ook al wel gedaan maar omdat ik daar 1 van de eerste was hadden ze nog niet voldoende ervaring. Dus daarom ben ik 11 maanden na mijn ongeval in Nijmegen verder gegaan met revalideren. 3x in de week ging ik naar Nijmegen. De training was best zwaar maar ik haalde wel resultaten. Na 3maande loopbandtherapie te hebben gevolgd stagneerden de resultaten. Dat was het einde van mijn revalidatie... Ik kon lopen met een rollator of 2 4 poot krukken. Maar het was te weinig om thuis echt toe te passen, wel is het erg handig dat ik kan staan dat maak sommige dingen wel iets bereikbaarder. Ik kan bijvoorbeeld gaan staan en de rolstoel in de auto zetten en dan gaan zitten. Na mijn revalidatie in Nijmegen ben ik begonnen met het opbouwen van een ander leven. Het leven in een rolstoel... Langzaam leerde ik er mee omgaan, het is niet dat ik het accepteer maar het is wel goed te doen. Mijn omgeving is er aan gewend en ik zelf heb er mee leren leven. Ik heb veel hobby's zoals internetten, met de hond(tygo) wandelen en aan mijn kooikarpers kan ik ook voldoende tijd besteden. Daarnaast ben ik ook bezig om weer een bedrijfje op te zetten wat computers repareert en andere elektronica. HET LEVEN GAAT TENSLOTTE GEWOON DOOR.

<<<<<